De geschiedenis van De Ronde van Vlaanderen


Morgen wordt hij weer verreden, de Ronde van Vlaanderen, dit keer tot groot verdriet van velen en ondanks petities, in aangepaste vorm. Want de 96e editie doet het zonder de legendarische Muur van Gerardsbergen. Het belooft desondanks weer een boeiend wielerspektakel te worden, als om 10.15 in Brugge 199 renners van start gaan in ‘Vlaanderens Mooiste.’
De Ronde kent maar weinig Nederlandse winnaars, Wim van Est lukte dat pas in 1953 en de laatste zege dateert ook al weer van 1986, toen Adrie van der Poel geschiedenis schreef. Maar eigenlijk is het ook wel het mooiste als een Vlaming hem wint, ik ben dus bij voorbaat al voor Boonen.

De Franse AG2R-La Mondiale-ploeg staat met maar 7 renners aan de start, het nieuwe Nederlandse Argos-Shimano (tot nu IT4I) start voor de eerste maal in de nieuwe uitrusting. De Belg Tom Boonen (Omega Pharma-Quickstep) en de Zwitser Fabian Cancellara (Radioshack-Nissan) zijn de uitgesproken favorieten, op korte afstand gevolgd door enkele outsiders (Sagan, Van Avermaet, Leukemans,…)
Na 254km. komen de renners voor de eerste keer in de geschiedenis aan in Oudenaarde.
Klik hier voor het nieuwe parcours met de gegevens van de hellingen en de kasseistroken.

Voor de wielerliefhebbers die niet meer kunnen wachten alvast een historisch overzicht met beelden van de helden van de Ronde.

Ayah Bdeir: spelen met blokjes die licht geven, piepen en nog veel meer


Stel je een set van elektronica voor, waarmee je net zo makkelijk kunt spelen als met Lego. Ayah Bdeir introduceert littleBits, een set van eenvoudige, verwisselbare blokjes die programmeren tot kinderspel maakt.
Ayah Bdeir is ingenieur en kunstenaar, en is de oprichter van ‘littleBits’ en ‘Karaj‘, een experimentele kunst-, architectuur en technologielaboratorium in Beiroet. Ayah Bdeir bedacht met ‘littleBits’ een open source-systeem van voorgemonteerde, modulaire circuits die met magneten aan elkaar geklikt kunnen worden. Zo wordt het maken van en leren over elektronica leuk, makkelijk en creatief. Als ingenieur, uitvinder en interactieve kunstenaar, behaalde Ayah haar master’s diploma van het MIT Media Lab en studeerde computertechnologie en sociologie aan de Amerikaanse Universiteit van Beiroet. Ayah heeft lesgegeven op de NYU en Parsons en gaf tal van workshops aan niet-technici (vooral jonge meisjes) om ze enthousiast te krijgen en hun interesse te wekken voor wetenschap en technologie. ‘littleBits’werd veelvuldig bekroond, door o.a. Toyfair (Best of Toy Fair 2012), de Editor’s Choice Award van MAKE magazine en is opgenomen in de collectie van het MoMA.


Compilatie: Welkom op Aarde


Compilatie van een aantal schitterende video’s, commentaar overbodig. (Op Youtube staat onder deze video vermeld uit welke video’s de compilatie is samengesteld, voor degenen die de originele filmpjes nog eens willen bekijken)

De huilwedstrijd


De eerste versie van de jaarlijkse huilwedstrijd mislukte. Vier kerels zaten een half uur te persen, zonder succes. De regieassistente had het – buiten mededinging – in 25 seconden voor elkaar. Aan de tweede competitie deden ook vrouwen mee. Toch ging een man met de eer strijken, in 2 min. 51. (9:18)

Powerpoint voor dummies


Incompetente spreker staat voor een klas onge√Įnteresseerde studenten en heeft Powerpoint als enige wapen. Sketch wordt komisch doordat zijn tekst bestaat uit beschrijvingen van wat hij doet: “Niet-grappige zelfgemaakte video waar ik erg trots op ben.” Dient ter promotie van boek over communicatie. (3:41)

James Deans laatste hoofdrol


… was officieel in de film Giant, die in roulatie kwam in 1956, het jaar nadat de veelbelovende acteur zich had doodgereden. Maar nog geen jaar later verscheen The James Dean Story, een documentaire van de jonge regisseur Robert Altman. Altman zou later verantwoordelijk zijn voor topproducties als M.A.S.H. (1970) en Gosford Park (2001) en kreeg in 2006 een ere-Oscar voor zijn oeuvre.

De documentaire heeft een curieuze vorm. De commentaarstem vertelt bij beelden van Deans geboortedorp op gedragen toon over diens moeilijke jeugd – zijn moeder stierf jong en Jimmy werd vanaf zijn negende opgevoed door een oom en tante – en begint dan opeens vragen te stellen aan mensen die door het beeld lopen. Voor de goede orde: daar wordt geen komisch effect mee beoogd. De mensen om wie het gaat, zijn de echte familieleden van James Dean, die herinneringen ophalen en foto’s laten zien. Ze praten opvallend opgewekt over hem, alsof hij nog leeft.

Een prachtige film, tachtig minuten lang, alleen al vanwege de beelden van het platteland van Indiana, ruim een halve eeuw geleden. Ook opnamen van de première van Giant, waar veel mensen kwamen om afscheid te nemen, als op een verlate begrafenis. We zien zelfs de reclamespot voor veilig rijden waar het idool in optrad. Wie nooit afscheid heeft genomen van James Dean kan dat hiermee alsnog doen. (1:19:15)

Beledigen en bedreigen


Hier zijn nog een paar mooie supercuts: collages van filmfragmenten volgens een thema. Elf minuten vol bedreigingen. “Ik sla je zo hard op je bek dat je tanden kakt.” En twintig minuten beledigingen: “Als ik een hond had met zo’n smoel zou ik z’n kont scheren en ‘m leren achteruit te lopen.” (32:01)