>Princess of Nebraska, wonderlijke film.


>

Deze film moet het van de sfeer hebben en niet van de actie. Toen Princess of Nebraska in 2007 verscheen, stond-ie gratis op YouTube. Dat paste mooi bij het feit dat de hoofdrolspeelster, Pamelyn Chee, was gekozen op grond van haar YouTube-auditie. Intussen vind je ‘m alleen nog op Dingtv, waar de beeldscherpte tegenvalt. Maar Pamelyn Chee maakt veel goed.

De film gaat over Sasha, die zwanger is van iemand uit Peking, en zojuist vanuit Omaha in San Francisco is aangekomen waar ze zich afvraagt hoe ze verder moet. Intussen heeft ze ontmoetingen met een man die blijkbaar ook een relatie heeft gehad met de vader van haar kind.

Een warrig verhaal, geregisseerd door Wayne Wang, die eerder bijvoorbeeld Maid in Manhattan maakte, met Jennifer Lopez. Princess of Nebraska is voor een miniem budget opgenomen met consumentencamera’s, en dat zie je aan de schuddende cameravoering en de soms veel te lange shots. De voornaamste reden waarom die warrigheid, onvastheid en traagheid niet hinderen is wat mij betreft La Chee, wiens spel je laat geloven dat je werkelijke gebeurtenissen volgt via een verborgen camera. Nou vooruit, dat zal voor een deel ook aan regisseur Wang te danken zijn.

Geen embed code kunnen vinden, zie de film hier.

Advertenties

>Opa Cronkite vertelt


>

Deel 1 van dit interview duurt een half uur. Er zijn negen delen. Maar dan heb je ook wat: de op video ingesproken memoires van Walter Cronkite. Ik ga niemand wijsmaken dat ik al die viereneenhalf uur heb gezien. Bijzonder is het zeker: een televisiepersoonlijkheid die nu eens niet in een halve minuut zijn zegje moet doen.

Het leidt ertoe dat Cronkite tamelijk wijdlopig wordt, en de interviewer loopt over van ontzag dus die doet daar niet veel aan. Het lijkt de bedoeling de man zoveel mogelijk tijd te laten vullen. Data verzamelen, wat we ermee doen zien we later wel. Vervelend is het zeker niet, de man kan echt wel vertellen, maar je moet erg geïnteresseerd zijn in Cronkite om dit allemaal uit te zitten. Gelukkig is er een pagina waar je de meest interessante flitsen kunt bekijken, of een keuze kunt maken uit bepaalde ‘hoofdstukken.’

En dat is nog maar één interview uit de tientallen gesprekken met tv- en filmberoemdheden op Emmytvlegends.org. Bij de eerste vijf letters van het alfabet vind ik Alan Alda (MASH), Joseph Barbera (The Flintstones), Cronkite dus, Dick van Dyke en Michael Eisner (Disney). (Inderdaad, opmerkelijk weinig vrouwen.) Zoek uw eigen ster en zwijmel. Als ik er nog iets heel bijzonders tusssen vind, zal ik dat melden.

PS Hier is een artikel over de collectie uit de New York Times.

>18 minuten troostrijk griezelen.


>

Jude wordt wakker in het donker naast een brandende auto. Als hij op onderzoek uitgaat doet hij de ene beklemmende ontdekking na de andere. Je snapt al gauw in wat voor omgeving hij is terechtgekomen, maar toch heerst er een onheilspellende spanning. Meer zal ik over het verhaal, dat maar 20 minuten in beslag neemt, niet vertellen.

The Rift is een van de genomineerde films uit 2009 voor de jaarlijkse filmwedstrijd The Doorpost. Schitterende film. En dan  moet ik de winnaar. ‘The Butterfly Circus’, nog bekijken. En acht andere genomineerden. Of alle inzendingen. Om van het jaar 2008 maar te zwijgen. Dat wordt nog wat. Het thema van dit jaar was ‘hoop.’

http://www.thedoorpost.com/embed/?film=c5fa0dccbd43313785b437cfde0c9bc3

>Straatmuzikanten aller landen, speelt samen!


>

Mark Johnson neemt een liedje op met een straatmuzikant, reist dan de wereld rond en laat tientallen verschillende muzikanten hun eigen track daarbij opnemen. Zuid-Afrika, Italië, Israel, Nepal, het maakt niet uit. Johnson monteert dat tot een smaakvol geheel met een video erbij waarin je alle muzikanten om beurten ziet spelen, in hun eigen omgeving. Zo goed dat je er tranen van in je ogen krijgt.

Op Playingforchange.com zijn de acht liedjes verzameld die hij zo heeft samengesteld. Er zijn nog veel meer ‘episodes’, die laten optredens zien van de band die uit dit project is voortgekomen. Of het de wereld verbetert waag ik te betwijfelen, maar mooi is het allemaal wel. Hieronder alvast één voorbeeld voor je doorklikt: One Love, dat ik weinig soeps vind in de uitvoering van Bob Marley. Deze versie is perfect.

>Vernietiging van het milieu als kunst.


>

Zelfs de vernietiging van het regenwoud, het smelten van de ijskappen en het leegvissen van de oceanen zijn mooi in de film ‘Home’. Home is gratis te bekijken op YouTube, in een kwaliteit die recht doet aan de schilderijen van regisseur Yann Arthus-Bertrand. De film vertelt over de destructieve invloed van de mens op onze wereld, hoe erg het is en wat eraan gedaan kan worden. Een klassieke geitenwollensokkenboodschap. En toch moet iedereen kijken.

Arthus-Bertrand heeft onbegrijpelijk mooie beelden gemaakt, uitsluitend of vrijwel uitsluitend vanuit vliegtuigen en helikopters. De variatie is óók indrukwekkend. Soms zie je de Aarde als een plattegrond, soms kun je de mensen op de grond (of hun auto’s) bijna aanraken. Soms maak je duizelingwekkende vliegtochten langs bergruggen en over boomtoppen. En soms hang je boven vierkante kilometers vol glastuinbouw,  afgravingen in teerzandgebied of catastrofale erosie in ontwikkelingslanden en denk je: wat prachtig, doe mij méér van deze beelden! Om dan opeens te bedenken dat dat de bedoeling niet kan zijn.

Kijk, en ga daarna naar goodplanet.org, waar je meer achtergronden kunt vinden en donaties kunt doen.

>U2-concert live en gratis voor slapelozen


>

De komende nacht geeft U2 een concert in Pasadena dat live en gratis wordt uitgezonden via YouTube. Aangezien het concert begint om 20:30 Californische tijd moeten diehards in Nederland opblijven tot, of opstaan om, half vijf maandagmorgen (kijk dat hier na). De uitzending is later wel degelijk ook ´on demand´ te zien. Wired heeft een verhaal over de achtergronden.

Meer concerten op VideoVolt.

U2 - Vertigo Live In Chicago (2 DVD)
U2 – Vertigo Live In Chicago (2 DVD)
U2

No Line On The Horizon (Jewelcase)
No Line On The Horizon (Jewelcase)
U2

U2 by U2
U2 by U2

>David Lynch: elke drie dagen een prachtig portret


>David Lynch, de regisseur van meesterwerken als Straight Story en de serie Twin Peaks, heeft zich voorgenomen een jaar lang elke drie dagen een interview op video te publiceren. Daarvoor reist hij over het Amerikaanse platteland; zijn ‘slachtoffers’ vindt hij onderweg.
De eerste was Jess, een Californische dakloze, gezeten in het zand langs de weg. Nummer 49 en de laatste tot nu toe is Danny Bloxton in West-Virginia, die ons toespreekt vanaf een stoel op zijn veranda. Veel karakteristieke koppen, levensverhalen vol problemen en verdriet, elk verteld in een minuut of drie. Je staat ervan te kijken wat er in drie minuten boven kan komen. Prachtige beelden bovendien.

Lynch’ team is na een tocht oostwaarts door de zuidelijke staten in Pennsylvania terechtgekomen. Interviews 50 en 51 zijn daar opgenomen en zullen binnenkort online komen. Daarna gaat het ongetwijfeld naar het westen door de noordelijke helft van de VS, voor de tweede helft van deze mooie serie.